สวัสดีค่า ขาอ่านที่ติดใจ ติดตาม

ตอนใหม่จะเริ่มตั้งแต่ตอนที่ 40 ค่า คนเขียนหายศีรษะไปแต่งงานใหม่นะคะ จะมาเขียนต่อทันทีที่ว่างจากงานทัวร์ เพราะเข้าหนาวค่ะ ใครมาอ่านแล้วฝากคลิกสปอนเซอร์ให้ด้วยนะคะ ค่าอ่านครั้งละ 3 บาท ด้วยการคลิกนิ้วทีเดียว คงไม่เหลือบ่ากว่าแรง ถือว่าเป็นกำลังใจ และค่าแรงให้คนเขียน ขอบคุณมากๆ ด้วยค่ะ

จะอัพตอนใหม่ๆ ให้ทุกวันจันทร์นะคะ ทันทีที่มีเน็ต ถ้าอยากคุยกะคนเขียนก็แอดเมล์ smileyinbelgium@hotmail.com หรือคุยที่ FaceBook โดยไม่ต้อง Add friend ได้ด้วยค่ะ

ขอสปอยล์ให้สักนิด เมื่อชีวิตของคนสองคนที่อยู่ด้วยกันมาหลายปี คนหนึ่งรักมากยิ่งกว่าดวงใจ แต่อีกคนเพิ่งเข้าใจตัวเอง
ว่าสิ่งอยู่มันไม่ใช่รัก และต้องการจะแยกทางเดินไป ใครจะทำใจไหว แล้วสิบปีที่ผ่านไป มันคืออะไร แค่ความฝัน แค่วันวาน

สำหรับผู้อ่าน เพิ่งมาใหม่ ดาวโหลด PDF อ่านตั้งแต่ตอนที่ 1 - 35 ได้ที่นี่

สำหรับตอนที่ 36 เป็นต้นไป ใช้ลิงค์นี้นะคะ

ตอนที่ 41 ==================================================

 
ทำงานที่นี่มาเกือบครบปี ในที่สุดสิ่งที่ฉันชอบที่สุดก็มาถึง งานปีใหม่ ของคนสาขาการท่องเที่ยว มีการแจกของรางวัลด้วย ค่าเข้างานรู้สึกว่าเจ้านายเป็นคนจ่าย งานนี้ัใครก็ชอบ 

พอเลิกงานปั๊บ ห้าโมงตรง
น้องโต้ก็รีบมากวาดต้อนสมาชิกทันที
“พี่ลิลลี่ ไม่ต้องกินข้าวก็ได้นะ ไปกินของฟรีกัน” 
เสียงโต้พูดปนหัวเราะ 
พี่ๆ ในออฟฟิสขำกันใหญ่ เพราะมันแทงใจดำ
ส่วนฉันมือไวกว่าเพราะโต๊ะอยู่ใกล้สุด เลยฟาดหลังนางน้องโต้แก้เขินได้ก่อนใคร

“อุ้ย เจ็บจังเลย” 
ไอ้ตัวแสบยกมือขึ้นมาหักข้อมือสะบัดทำท่าตุ๊ดสุดฤทธิ์ 

ฉันเดินออกจากออฟฟิส ไม่วายนับคน 
“โต้ ไม่เรียกอิโจรึ” 

“หือ ก็บอกไปแล้วว่ามีงานปาร์ตี้ปีใหม่ วันนี้วันหยุดเค้าเหรอ” 
โรแบร์โต้เคี้ยวขนมที่พกไว้พลางตอบพลาง
“หิวแล้วนะเนี่ย” 
นางเอาหัวซุนมา

ฉันเอ็นดูนางเลยจับหัวนางลงมากอดทีนึง ถึงแม้ว่าโต้จะอายุน้อยกว่าฉันนิดหน่อย นางก็ทำตัวเป็นเด็กได้ แม้ปกติเวลาทำงานจะพยายามค้ำหัว แสดงอำนาจใส่พวกเราตลอด โต้เป็นคนที่มักใหญ่ใฝ่สูง เรียกภาษาอังกฤษดีกว่า 
ว่ามี ambition สูง อนาคตต้องได้เป็นใหญ่เป็นโตแน่ ฉันรู้สึก แต่ตอนนี้ยังไง๊ ยังไง ก็เป็นแค่ไอ้น้องชายตัวกระเปี๊ยกที่วันดีคืนดีก็หาเรื่องมาให้พี่สาวมัน

 
ในงานมีโต๊ะผูกผ้าขาวกันเปื้อนเป็นโต๊ะกลมสูง มีคานาเป้ และของกินอร่อยมากมายให้ไปตักเอาเอง สักพักทุกคนก็ได้แจกกระดาษเอามาเขียนชื่อและบริษัทตัวเอง เพื่อไปหย่อนกล่องจับฉลากของรางวัล

โอ้ย ของแบบนี้ฉันไม่สนใจหรอก เพราะไม่เคยชนะรางวัลอะไรกับเขาอยู่แล้ว ไม่ว่าจะไปงานวัด สอยดาวอะไรที่ไหน แต่เนื่องจากคุณโทมัสบอกว่า ตั๋วที่ได้สำหรับการเขียนชื่อชิงรางวัล นับมาตามจำนวนคนในออฟฟิส 
ฉันเลยเขียนชื่อไอ้อ้วนใส่ลงไปด้วย เผื่อมันโชคดี เกิดได้รางวัลขึ้นมาจริงๆ มันต้องวิ่งแจ้นมาแน่ๆ มันงกออกอย่างนั้น

รางวัลเล็กๆ ประกาศไปเรื่อยๆ 
จริงๆฉันไมได้อยากอยู่ดึก แต่นี่ก็ยังตามคุยกะเพื่อนๆ ออฟฟิสอื่นๆ ในงานไม่ครบทุกคนเลย แต่ก็นะ ถ้าดริงค์ฟรีแบบนี้ ยิ่งดึกมากฉันจะยิ่งเมา พอเมาก็จะหลับ แล้วจะพาลกลับบ้านไม่ได้ ไม่ใช่อะไร 
หลับแล้วใครรู้จักบ้านฉันบ้างล่ะหึ

อีกสิบห้านาทีถึงเที่ยงคืน รางวัลใหญ่ถึงจะยอมปล่อยมาซะที
คนดวงซวยอย่างฉัน อย่างดีก็แค่ทำความโชคดีให้คนอื่นนั่นแหละ 
ไม่ได้หวังอะไรเล้ย ฮ่องกงสองที่นั่ง แต่อยากรู้ว่าใครจะโชคดีวะ 

ตาพิธีกรยืดยาดมากมาย กว่าจะยอมล้วงมือลงไปในกล่องได้ 
คุณโทมัสที่ยืนอยู่ข้างฉันตอนไหนไม่รู้ ตบไหล่เบาๆ เป็นกำลังใจ
“คงไม่ได้บริษัทเราแน่ พนักงานเราน้อย นี่ก็ทะยอยกลับกันไปแล้วมั้ง” 
แกถาม ท่าทางน้ำเสียงก็ไม่ได้คาดหวังจริง
“ลี่เห็นเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดเธอรึเปล่า ฉันไม่เห็นหัวมันเลย” 
นึกว่าแกจะไม่ถาม

“ไม่เห็นอ่ะค่ะ ลองโทรหาสองที พอได้คุยแป๊บเดียวมันปิดมือถือเลย”
“เป็นเหี้ยอะไรขึ้นมาอีกเนี่ย”
อันหลังนี้ ฉันนึกในใจแต่ไม่ได้พูด

“รางวัลที่ออก ออกๆๆๆๆๆ”
พิธีกรชายท่าทางไม่รู้จะตัดสินใจเลือกเพศอะไรให้ตัวเองดี ลากเสียงซะ
“งานนี้บอกได้เลยว่าพี่น้องเพื่อนๆคนไทย อย่าเสียใจกันไป”
มีเสียงโห่ขึ้นมาแบบผิดหวัง

น้องโต้วิ่งมาชิดขอบเวที ทำยังกะประกาศชื่อมันแล้ว
“น้องโต้แน่ๆ” 
นางช่างมั่นใจ

“ผู้ที่ได้รับรางวัลใหญ่ของคืนนี้ ตั๋วเครื่องบินไปกลับฮ่องกงสองที่นั่งและโรงแรม แรมๆๆๆ” 
ยัง
ยังไม่ประกาศ 
โอ้โห นี่ขนาดฉันไม่เคยมีความคาดหวังนะ ตอนนี้เริ่มลุ้นละ แม้จะรู้ว่าไม่ใช่เพื่อนร่วมงานในออฟฟิสแล้วก็ตาม

“มิสเตอร์โจ จากบริษัททัวร์....” 
ผางเข้า
ฉันหงายหลัง
คุณโทมัสเอามือทาบอก
แล้วน้องโต้หันมามองหน้าฉัน

“เฮ้ย” 
ฉันร้องมาคำเดียว เพิ่งรู้สึกตัวว่าร้องดังมากด้วย ประสานตาเข้ากับคนที่หันมามองรอบตัว

นายพิธีกรประกาศซ้ำ 
“คุณโจอยู่ตรงไหน ส่องไฟหน่อยๆๆๆ มาเลยครับๆ” 
พูดอังกฤษแล้วก็ซ้ำไทยอีกที
ยังไม่มีวี่แววตาโจ

“มันจะไปรับได้ไง มันไม่ได้มาสักหน่อย” 
พี่ปู ปราดเข้ามาดึงเสื้อฉัน ทำเสียงอย่างเคียดแค้นมาก
“ใครเขียนชื่อมันลงไป น้องลี่เขียนชื่อมันลงไปเหรอ” 
“คือว่า...”
“โทรตามมันเลย โทรตามมัน” 
พี่แกรีบละล่ำละลัก ซะยิ่งกว่าได้รางวัลเอง

“หนูโทรก่อนนี้แล้ว มันไม่ยอมมา แถมปิดมือถือใส่ซะงั้น”
ฉันก็พูดไป กดโทรศัพท์ไป
“เห็นป่ะ ไม่ติดด้วย แงๆๆๆๆ” 
ฉันหงายหน้าจอ แล้วเอาไปจ่อหูพี่ปู ที่ยืนลุ้นอยู่ด้วยกัน
“อะไรวะ ปกติของฟรีแบบนี้มันไม่เคยพลาด” 

ฉันรู้สึกผิดยิ่งกว่าเดิม
ตกลงตูผิดที่เขียนชื่อมัน รึผิดที่ไม่พยายามตามมันมารับฟะ
รึมันกกแฟนอยู่หว่า วันนี้คืนคริสมาสต์ด้วย
“ถ้าไม่มาเร็วๆ เขาจับใหม่แน่”
คุณโทมัสรีบย้ำ

สุดท้ายคนจากบริษัทอื่นก็ได้รางวัลใหญ่ไป 

 

===============================================================

ขอบคุณสปอนเซอร์ทุกท่านที่ช่วยหารายได้เข้าหน้าเวบนี้ค่า

© 2010 EZ-travel.info  KOTCHAKORN All Rights Reserved
Havenzichtstraat 13, 3022GN Rotterdam Tel.+31 (0)6 497 08 713 KvK 24482236